Al heb ik destijds mijn ouders een paar keer verwenst omdat ze mij per sé bij het Ministerie wilden, ik moet toegeven dat het ambtenarenstatuut héél wat voordelen heeft.
Eén daarvan heet loopbaanonderbreking.
Als statutair ambtenaar kun je 72 maanden luilakken en je krijgt er nog wat zakgeld bovenop.
Onder het motto "je leeft maar één keer" heb ik mij 3 maanden voltijdse loopbaanonderbreking genomen. Het ganse voorjaar in Spanje, olé !
Beetje tuinieren, beetje kersen plukken, beetje fietsen, wandelen.
Kortom genieten.
In juni zijn we terug in België maar niet voor lang.
Wie weet hebben we inmiddels een regering ?

Ik koop mijn vluchten met, meestal, Ryanair maanden op voorhand.
Wanneer je zoals ik jaarlijks een keer of tien heen en weer naar Spanje vliegt dan zoek je
begrijpelijkerwijs de goedkoopste oplossing.
Op een paar uur vertraging na, nog nooit noemenswaardige problemen gehad met Ryanair maar
wegens vulkanische omstandigheden werd mijn vlucht van 8 mei afgelast.
Mijn vrouw Ann, in blijde verwachting van mijn komst, kon daar absoluut niet mee lachen,
eerder wenen.
In dergelijke situatie komt mijn organisatorisch vermogen tot zijn recht.
Zonder talmen naar Brussel teruggebust, de dienst internationale verbindingen van de
NMBS aan het werk gezet en om 17u30 zat ik al op de Thalys richting Parijs om van daaruit met de
nachttrein naar Cerbère aan de Frans-Spaanse grens door te reizen.
Ticket voor de Talgo naar Barcelona in Cerbère gekocht, dan uiteindelijk toch met die trein
tot Valencia kunnen reizen en daar overgestapt op de cercania naar Gandia waar Ann mij
oppikte.
Linksboven op de foto staat het cijfer 27, toevallig het aantal uur dat ik onderweg was naar
mijn vrouwtje in Benirrama. Viva the brothers Wright !

Ik ontmoette Gordon zowat zeven jaar geleden voor het eerst ter gelegenheid
van een avondje uit met onze Engelse gastheer en gastvrouw in de Vall de Gallinera.
Een echte Engelse gentleman en bovendien een echte dandy.

Op veertienjarige leeftijd ging hij aan de slag als hulpje van een mekanieker.
Nadien werd hij zelf mekanieker, ging aan de slag bij British Airways als boord-
mekanieker, later werkzaam in de lange omvaart om uiteindelijk het examen van
kapitein ter zee te lukken.
Hij was 38 jaar,  werd verliefd op een Poolse stewardess, ze trouwden en kregen een
zoon. Het leven was mooi !
Het medisch onderzoek voorafgaand aan zijn aanstelling tot scheepskapitein bracht de
ziekte van Parkinson aan het licht.

Vijfendertig jaar later heeft deze vreselijke ziekte van deze sterke beer een wrak gemaakt.
Toch hoor je hem nauwelijks klagen.
Zes maanden verbleef hij in het revalidatiecentrum in Denia, nu woont hij bij een gastgezin
in Benissa. Verlaten door vrouw, zoon en de rest van de familie.

Toen ik hem een week geleden alvorens huiswaarts te keren nog een bezoekje bracht
was hij een oude tafel aan het opkuisen.
Ik verveel mij hier zo vertelde hij mij, ik zou graag mijn gereedschap naar hier brengen.
Ik heb te doen met deze mens ! Kon ik maar wat meer voor hem doen.

Het kan behoorlijk warm worden in ons geliefde Benirrama. In de zomermaanden loopt
de temperatuur in de zon makkelijk op tot in de vijftig graden.
Geen wonder dat de Spanjaarden hardnekkig aan de siesta vasthouden.
Een andere manier om aan de grootste hitte te ontsnappen is verkoeling zoeken
aan het gemeentelijk openluchtzwembad in La Carroja.
Prachtig gelegen tussen het groen en weinig bezocht.
Het zwembad is wegens organisatorische reden echter slechts geopend van
half juni tot half september.
Je moet je ook met de auto verplaatsen en voor sommige mensen is deze drempel te hoog.

Voor een echt zwembad hebben wij in volgorde geen plaats, geen geld en geen zin om het te onderhouden.
Daarom dacht ik een opblaasbaar exemplaar in onzen hof te zetten.
Op Ebay surfend stootte ik gisteren op een zwembad met diameter 466 cm en 107 cm diep. Nieuw !
Een 30 uur voor het vervallen van de termijn stond het hoogste bod op 20 Euro.
Ik verhoogde het in drie keer naar 50 Euro en ik hield het hoogste bod tot ik deze namiddag werd overboden tot 51,50 Euro.
Een ultieme poging om in de laatste minuut nog een hoger bod te plaatsen mislukte.
Het splinternieuwe zwembad werd dus voor 51,50 Euro verkocht ! Verdomme !!!!

Binnen twee maand vertrekken we met de auto naar Spanje en tegen dan wil ik absoluut een zwembad op de kop tikken. Ik hou continu één oog op Ebay gericht.

Ik heb altijd al een vrij goede basisconditie gehad maar overmorgen
wordt ik er 52 en nu moet er wat meer getraind worden om de conditie te
behouden.
Al een goede maand wordt er aan gewerkt. Eerst de fietsstage in Spanje waar
ik een goede basis heb gelegd. Ondertussen heb ik al een 1000 km gefietst.
Tweemaal in de week fiets ik op de vaste rol(len). Aanvankelijk met 20 minuten
begonnen zit ik nu al aan 55 minuten aan een rottempo.
De kilo ‘s vliegen eraf !
Volgende week vertrek ik voor vier weken naar Spanje.
Lekker weertje en niet veel om handen. Er zal gefietst worden !

Al mijn hele leven woon ik op "den buiten". als kind placht ik uren het veld in te trekken
om hazen, konijnen, patrijzen, houtduiven en fazanten te spotten. In "d’ ekkers" (lees de akkers) tussen mijn geboortedorp Sint-Gillis en Lebbeke kende ik iedere vierkante meter wei, akker, houtkant, beek.

Fazanten kwam je toen nog niet zoveel tegen. De fazant is eigenlijk een uitheemse vogel afkomtig uit Azië. Ze werden een paar eeuwen geleden meegebracht. Ik vermoed door Engelsen want in Engeland zijn ze een ware plaag.
In Spanje, bijvoorbeeld, heb ik er nog nooit eentje gezien. Wel veel rode patrijzen en ook de steenpatrijs komt er nog voor.

Deze morgen wandelde er een fazanthaan door onze tuin. Prachtige vogel en bovendien nog lekker ook.
Het is er eentje die aan de jacht is ontsnapt. De verleiding is groot om "mijne zes" uit de kast te halen.
Ware het niet dat dat ding zo ‘n lawaai maakt. Er bestaat zoiets als onweerstaanbare drang, zegt Jef Vermassen.

Goed drie jaar nadat wij ons 500 jaar oude dorpshuis in Benirrama aankochten wordt
de laatste hand gelegd om het oude soliede huis in een confortabele B&B te verbouwen.
Pepe, de beste aannemer van de comunidad Valenciana, heeft mij beloofd de derde badkamer
en de plafonds van de bovenverdieping tegen eind maart klaar te hebben.

Toen wij ongeveer drie en een half jaar geleden het huis voor het eerst bezochten waren wij
op slag verliefd op deze typische Moorse woning, het dorp, de mensen, de omgeving.
Ik zag het persoonlijk niet zitten om de vraagprijs met eigen middelen te betalen en zocht daarom
mede-investeerders in Erhard en Monika, onze vrienden uit Lübeck in Duitsland.
Eveneens verliefd op Spanje.
Zij schatten de verbouwingskosten op ongeveer 100.000 Euro en haakten daarom af.
In Duitsland en ook in België had hun schatting waarschijnlijk realistisch geweest, in Spanje echter……
Pepe deed het voor ongeveer de helft van dit bedrag en hoe !

Wij zijn nu ongeveer klaar om onze casa rural op volle kracht uit te baten.
Het is te zeggen, voorlopig op halve kracht want ik moet nog een jaar of zeven werken.
Maar al is het nog zeven jaar, ik bereid de jaren na mijn pensionering al degelijk voor.
Zowel in Spanje als in België. Later meer daarover en geniet nu van onze nieuwe flyer.

Zo ‘n twaalf vliegreizen maak ik dit jaar naar Spanje.
Vóór Ryanair met lowcost vliegreizen startte was dit
onbetaalbaar.
Met Ryanair betalen we zelden meer dan 100 Euro voor
een retourtje.
Toch let ik erop niet te veel aan O’ Leary en co te betalen.
Om die reden reisden wij vorige maandag van Alicante naar
Zaragoza en vandaar naar Charleroi. Als ik mij goed herinner
heeft ons dat 2 x 19 Euro gekost terwijl een rechtstreekse vlucht
Alicante-Charleroi minstens het dubbele kostte en bovendien op
een onmogelijk uur (6u40) vertrok.

Zaragoza is een prachtige stad ! We hadden een halve dag de tijd
om kennis te maken met deze Romeinse stad aan de Ebro.
Saragossa is afgeleid van Caesar Agosto, een van de grootste Romeinse
keizers. We keren er zeker en vast nog naar terug voor een uitgebreid bezoek.

Het was dit jaar de derde editie van onze fietsstage in de Marina Alta.
Ondanks de koudste en natste winter in Spanje sedert 1951
kon ik samen met Etienne en Erik op vier dagen 360 km fietsen.
Voor mij waren het, op 60 km in november na, de eerste kilometers sedert
5 maanden !
De conditie groeide met de dag en nadat mijn clubgenoten van de Buslotfietsers
naar huis waren teruggekeerd deed ik er nog 140 km bij.
Ik kan met tevredenheid terugkijken naar mijn sportieve prestaties.

Op de Coll de Rates kwamen we "de Leontientjes" tegen, een profteam vrouwen gecoacht
door ex-wereldkampioene Leontien Van Moorsel.
Etienne en Erik waren zo onder de indruk van die mooie fietsmeiden dat ze prompt vergeten waren dat ik ook met hen was meegefietst  !
Ge komt wat tegen met die mannen van den Buslot !

Edwin en Cokky lieten ons een tweetal jaar geleden kennismaken met het natuurfenomeen van de "fuente salada" of de zoute bron. Die bevindt zich in een uithoek van het parque natural van de "Marjal", een 1280 ha groot watergebied tussen Pego en de kust, met tal van vogels.
Het hele jaar door komen mensen er kuren in het lauwe, zilte water. Het schijnt goed voor de huid te zijn. Zout is het want ik heb het al geproefd, wat de temperatuur van het water betreft moet ik op het oordeel van anderen vertrouwen.
Zelfs toen we er op 27 december voor het laatst kwamen waren er mensen aan het zwemmen !
Het zagen er geen ijsberen uit dus zal de temperatuur van het water wel meevallen zeker.